Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ (Πράξ. 16,16-34)

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ!

«Ἔβαλον εἰς φυλακήν» (Πράξ. 16, 23)

 

            ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί, εἶνε Κυριακή. Καὶ Κυριακὴ θὰ πῇ ἡμέρα ἀφιερωμένη στὸν Κύριο, στὴν ἐκπλήρωσι τῶν καθηκόντων μας πρὸς τὸν Θεό. Ἀλλ᾿ ἆραγε ἡ Κυριακὴ εἶνε τώρα ἡμέρα ἀφιερωμένη στὸν Κύριο;

Μᾶλλον δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ὀνομάζεται Κυριακή. Ἀπὸ τὰ ὅσα συμβαίνουν τὴν ἡμέρα αὐτὴ μᾶς φαίνεται ὅτι μὲ κάποιο ἄλλο ὄνομα θὰ ἔπρεπε νὰ ὀνομάζεται· ἂς μᾶς συγχωρέσετε γι᾿ αὐτὸ ποὺ θὰ ποῦμε, ἀλλὰ νομίζουμε ὅτι ἀπὸ Κυριακὴ τὴν καταντοῦμε διαβολική, δαιμονική· ἀνήκει στὸν διάβολο καὶ στοὺς δαίμονες. Διότι σᾶς ἐρωτοῦμε· πότε γίνονται οἱ περισσότερες διασκεδάσεις, ξεφαντώματα, ἀτυχήματα, κακά, ἀτιμίες, ἀκολασίες, ἐγκλήματα; τὴν Κυριακὴ δὲν γίνονται; Τὴν ἡμέρα αὐτὴ θά ᾿πρεπε ὅλοι νά ᾿νε στὴν ἐκκλησία, στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ. Εἶνε; Ἀπὸ τοὺς χίλιους ζήτημα ἕνα ἢ δύο νὰ ἐκκλησιάζονται. Οἱ ἄλλοι μπαίνουν στ᾿ αὐτοκίνητα καὶ κάνουν ἐκδρομές, ἄλλοι παίρνουν τὸ σκάφος γιὰ νὰ ψαρέψουν, ἄλλοι πᾶνε στὰ γήπεδα, ἄλλοι βγαίνουν μὲ τὰ κατοικίδια γιὰ βόλτα, χωρὶς νὰ φροντίζουν τοὐλάχιστον τὸ πρωῒ νὰ ἐκκλησιασθοῦν, ἄλλοι κολασμένοι βγάζουν τὰ μάτια τους μὲ διεφθαρμένα γύναια καὶ αἰχροὺς ἑρμαφρόδιτους μέχρι πρωΐας γιὰ νὰ ξαναρχίσουν πάλι τὴν νύχτα… Αὐτὴ εἶναι ἡ κοινωνία ποὺ θέλουν οἱ σημερινοὶ θιασῶτες τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῶν μνημονίων μηδενὸς ἐξαιρουμένου!

Ἀλλ᾿ ἂς ἀφήσουμε τὸν ἔλεγχο. Δὲν ζηλεύουμε αὐτοὺς ποὺ κάνουν ἐκδρομές, οὔτε αὐτοὺς ποὺ ψαρεύουν καὶ κυνηγᾶνε, οὔτε αὐτοὺς ποὺ πᾶν στὰ γήπεδα, οὔτε αὐτοὺς ποὺ λατρεύουν τὰ κατοικίδια καὶ κτηνοβατοῦν  μαζί τους καὶ ἀκόμα περισσότερο οὔτε κι αὐτοὺς ποὺ κυλιοῦνται στὰ ἀποχωρητήρια τῆς ἁμαρτίας καὶ στοὺς βόθρους τῆς σαρκολατρεῖας. Μποροῦμε κ᾿ ἐμεῖς, ἀγαπητοί, ἐδῶ ποὺ εἴμαστε, νὰ κάνουμε ἐκδρομή, μιὰ πνευματικὴ ἐκδρομὴ νοερῶς. Ἐλᾶτε λοιπόν. Ὁδηγὸς τῆς ἐκδρομῆς εἶνε ὁ σημερινὸς ἀπόστολος. Τὸν προσέξατε;

Ὁ εὐαγγελιστὴς καὶ ἀπόστολος Λουκᾶς, ποὺ ἔγραψε τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ κείμενο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, μᾶς παίρνει τώρα στὰ φτερά του καὶ μᾶς ὑψώνει πάνω ἀπὸ τὰ γαλανὰ νερὰ τοῦ Αἰγαίου, μᾶς μεταφέρει στὴν ἡρωϊκὴ Μακεδονία, περνοῦμε τὸ Στρυμόνα, πέφτουμε σὲ μία πεδιάδα, καὶ ἐκεῖ μεταξὺ Δράμας καὶ Καβάλας μᾶς προσγειώνει σὲ μία πόλι, ἀπὸ τὶς ὡραιότερες τοῦ τότε κόσμου, στὴν πόλι τῶν Φιλίππων.

Τώρα εἶνε χαλάσματα. Ὅποιοι ἐπισκεφθοῦν τὰ ἐρείπια τῶν Φιλίππων ἔχουν νὰ δοῦν πολλὰ ἐνδιαφέροντα. Ἄλλοι ἀπὸ τοὺς τουρίστας θαυμάζουν τὸ φρούριο, ποὺ εἶνε στὴν ἀκρόπολι πάνω στὸ λόφο· ἄλλοι τὰ διάφορα μνημεῖα καὶ τὴν ἀγορά· ἄλλοι τὰ ἴχνη τῆς μεγάλης Ἐγνατίας ὁδοῦ, ποὺ ἄρχιζε ἀπὸ τὸ ἐπίνειο τῶν Φιλίππων (τὴν Καβάλα) καὶ ἔφθανε μέχρι τὸ Δυρράχιο τῆς Βορείου Ἡπείρου· ἄλλοι θαυμάζουν τὸ θέατρο ποὺ ὑπάρχει ἐκεῖ, ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα. Ἀλλ᾿ ὅσοι εἶνε Χριστιανοὶ καὶ πιστεύουν στὸν Κύριο, ἀφήνουν ὅλα αὐτὰ τὰ ἐρείπια, ποὺ διαλαλοῦν τὴ ματαιότητα τοῦ κόσμου, πηγαίνουν κάπου κάτω ἀπὸ τὸ φρούριο, χαμηλά, ἐκεῖ ποὺ ἦταν ἡ φυλακὴ τῶν Φιλίππων, κ᾿ ἐκεῖ τὰ μάτια βουρκώνουν, ἡ καρδιὰ χτυπάει καὶ τὰ χείλη ψιθυρίζουν· γονατίζουν καὶ φιλοῦν τὸ ἔδαφος, γιατὶ σ᾿ αὐτὴ τὴ φυλακὴ κλείστηκε ὁ ἀπόστολος Παῦλος.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν στὴ φυλακή! Μὰ τί ἔκανε;

Μήπως κανένα ἔγκλημα ἀπὸ ᾿κεῖνα ποὺ τιμωρεῖ ὁ νόμος; Διέπραξε τίποτα εἰς βάρος τῆς ζωῆς, τῆς τιμῆς, τῆς περιουσίας τῶν ἄλλων; Ὄχι. Τότε ποιό τὸ ἔγκλημά του; Τὸ ὅτι πίστευε στὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τὴν πίστι αὐτὴ τὴν διεσάλπιζε παντοῦ, τὸ ὅτι ἦταν ἐναντίον τῆς εἰδωλολατρίας, ἐναντίον τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν ἀφελῶν ἀπὸ τοὺς μάγους καὶ ἀστρολόγους.

Ἄχ, ἡ μαγεία, ἡ ἀστρολογία… αὐτὸ μᾶς μάρανε στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα τῶν μνημονίων! Συνηθισμένοι στόχοι ἐκείνων τῶν τρίς καταραμένων ποὺ κάνουν μάγια, καὶ ἀστρολογία (σατανιστές, ἀστρολόγοι, μάντεις, χειρομάντεις, καφεμάντεις, χαρτορίχτρες, ἄλλα δῆθεν «χαρισματικά» ἄτομα, ὅλοι τους κοινοὶ ἀπατεῶνες), εἶνε νὰ χωρίσουν κάποιο ζευγάρι ἢ νὰ τὸ ἐμποδίσουν νὰ ἀποκτήσει παιδιά, νὰ ἀρρωστήσουν κάποιον ἢ νὰ τοῦ διαλύσουν τὴν ἐργασία, νὰ ἀναγκάσουν κάποιον νὰ ἐρωτευτεῖ ἕνα πρόσωπο, νὰ κάνει σὲξ ἢ ὄργια ὁμαδικά χωρὶς τὴ θέλησι του… Οἱ τρίς καταραμένοι ἄνθρωποι αὐτοὶ ποὺ ξεγελιοῦνται καὶ ἀσχολοῦνται μὲ διάφορες τελετές μαγείας στὴν πραγματικότητα δὲν ἔχουν κανένα δικό τους ὑπερφυσικὸ χάρισμα, ἀλλὰ εἴτε ἐνσυνείδητα εἴτε ἐπειδὴ ἔχουν παραπλανηθεῖ, χρησιμοποιοῦν τὶς δυνάμεις τοῦ σατανᾶ μὲ ἐπικλήσεις γιὰ νὰ πετύχουν τὴν ἰκανοποίηση τῶν ἐπιθυμιῶν τους καὶ πολλοὶ τὸ κάνουν κατ’ ἐπάγγελμα. Ἁπὸ τὴν ἄλλη, ὅλοι ἐκείνοι ποὺ τοὺς ἐπισκέπτονται, καὶ στὴ Ῥόδο ἔχουμε τὴ πρωτιά ἀπ’ ὅλη τὴ χώρα, ἄλλοτε γιὰ νὰ κάνουν κακὸ σὲ κάποιον καὶ ἄλλοτε γιὰ νὰ λύσουν τὰ προβλήματά τους, ἢ γιὰ νὰ λύσουν τὰ μάγια ποὺ ἄλλοι τοὺς ἔχουν κάνει, βρίσκονται τελικὰ χωρὶς νὰ τὸ θέλουν καὶ οἱ ἴδιοι μπλεγμένοι σὲ ἕνα σατανικὸ παιχνίδι, μὲ τὸν σατανὰ καὶ τοὺς δαίμονες, ἐπικίνδυνο πολλὲς φορὲς ἀκόμα καὶ γιὰ τὴ ζωή τους, καὶ καλὰ νὰ πάθουν!

Τὸ ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πίστευε στὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τὴν πίστι αὐτὴ τὴν διεσάλπιζε παντοῦ, γι᾿ αὐτὸ συνελήφθη ἀπὸ τοὺς στρατηγοὺς τῆς πόλεως. Τὸν γύμνωσαν, τὸν χτύπησαν ὅπως τὸν Κύριο στὸ πραιτώριο, καὶ ἔτσι ματωμένο μαζὶ μὲ τὸν συνοδό του τὸν Σίλα (τὸν ἅγιο μας Σουλά) τοὺς ἔρριξαν στὴ φυλακή.

Ὁ Παῦλος στὴ φυλακή· τί ἀδικία! Καὶ ἐνῷ ὁ ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ εἶνε κλεισμένος στὴ φυλακή, κάποιος ἄλλος, ἀρχιλῃστὴς – θηρίο ποὺ κατεσπάραζε ἀνθρώπους, ἦταν ὄχι μόνο ἐλεύθερος ἀλλὰ καὶ πάνω στὸ θρόνο τῆς Ῥώμης. Ποιός ἦταν αὐτός; Ὁ αἱμοβόρος αὐτοκράτωρ Νέρων· ὄντως λῃστής, ἀλλὰ μὲ στέμμα, μὲ κορώνα. Καὶ ὁ μὲν Παῦλος ἐθλίβετο, ὁ δὲ Νέρων στὰ ἀνάκτορα γλεντοκοποῦσε. Σήμερα ὁ Λαός μας θλίβεται, ἡ χώρα βυθίζεται καὶ ὅλοι οἱ πολιτικάντηδες τῶν μνημονίων γλεντοκοποῦν! Μὴ σᾶς φαίνεται παράξενο.

Ἐὰν ἤμασταν ζωγράφος, θὰ ζωγραφίζαμε δύο εἰκόνες. Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τὸν ἅγιο ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ πίσω ἀπ᾿ τὰ κάγκελλα, αἱμόφυρτο καὶ πεινασμένο, χωρὶς περιποίησι γιατροῦ καὶ νοσοκόμου, κι ἀπὸ τὸ ἄλλο τὸ τέρας πάνω στὸ θρόνο μέσα σὲ μαρμάρινο παλάτι ν᾿ ἀστράφτῃ ἀπὸ πολυτέλεια. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐρωτᾷ· Μὲ ποιόν ἀπὸ τοὺς δυὸ θὰ προτιμούσατε νὰ εἶστε, μὲ τὸν ἀπόστολο στὸ μπουντρούμι ἢ μὲ τὸ Νέρωνα στὸ παλάτι; Δὲν ξέρουμε τί θὰ λέγατε σεῖς ἐδῶ, ἀλλὰ ὁ Χρυσόστομος λέει· Χίλιες φορὲς στὸ μπουντρούμι μὲ τὸν Παῦλο ἕνεκεν δικαιοσύνης καὶ ἀληθείας, παρὰ μέσ᾿ στὰ παλάτια μὲ τοὺς βασιλεῖς καὶ πολιτικάντηδες τοῦ αἰῶνος τούτου.

Ἦταν ἐποχὴ ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας ἦταν στὰ μπουντρούμια, καὶ ὅμως ἦταν ἔνδοξος. Ὅταν βγῆκε ἀπὸ ᾿κεῖ κι ἀνέβηκε ψηλὰ κ᾿ ἔπιασε σχέσεις καὶ φιλίες μὲ τοὺς καίσαρας, τὴν ἁμαρτωλὴ ἐξουσία, τὰ πλούτη, τότε ἐκκοσμικεύθηκε, ἔγινε κοσμική, καὶ ἔχασε πλέον ἀπὸ τὴν αἴγλη της καὶ χειρότερα ἀκόμα, ὁλόκληρη τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ Χριστεπώνυμου Λαοῦ.

Ὁ Νέρων λοιπὸν ἐλεύθερος, ὁ Παῦλος ἁλυσοδεμένος. Δὲν ἔπρεπε ὅμως νὰ μείνῃ ἐκεῖ ὁ Παῦλος. Αὐτὸς ὁ ἀετός, ὅπως τὸν ὀνομάζει ὁ Χρυσόστομος, αὐτὸς ὁ χρυσάετος, δὲν ἦταν γιὰ τὸ κλουβί. Ἔπρεπε ν᾿ ἀνοίξῃ τὸ κλουβί, νὰ βγῇ, γιὰ νὰ συνεχίσῃ νὰ κηρύττῃ σ᾿ Ἀνατολὴ καὶ Δύσι τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ.

Ἀλλ᾿ ἦταν εὔκολο ν᾿ ἀνοίξῃ ἡ φυλακή; Ἂν πᾶτε νὰ τὴ δῆτε στοὺς Φιλίππους, εἶνε βαθειὰ μέσ᾿ στὸ χῶμα. Γύρω – γύρω φρουροῦσαν Ῥωμαῖοι στρατιῶτες. Οἱ πόρτες σιδερένιες καὶ ὁ δεσμοφύλαξ ἄγρυπνος. Ἦταν ἀδύνατον νὰ φύγῃ κανεὶς ἀπὸ ᾿κεῖ. Καὶ ὅμως ὁ Παῦλος βγῆκε. Πῶς; Ὅταν εἶνε θέλημα Θεοῦ, ὅλα τὰ ἐμπόδια παραμερίζουν. Πῶς βγῆκε λοιπόν; Μὲ σεισμό! Τὴν ἴδια νύχτα ποὺ τὸν φυλάκισαν, ἐνῷ οἱ Ῥωμαῖοι φρουροῦσαν καὶ ὁ Νέρων διεσκέδαζε καὶ οἱ ἄρχοντες κραιπαλοῦσαν ὠς συνήθως, στὴ φυλακὴ ἔγινε σεισμός. Σείσθηκαν οἱ σιδερένιες πόρτες καὶ ἄνοιξαν, καὶ τὰ δεσμὰ ἔπεσαν ἀπὸ τὰ χέρια τῶν φυλακισμένων. Ὁ δεσμοφύλακας ταράχτηκε. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅμως, ὄχι μόνο τὸν ἔσωσε ἀπὸ αὐτοκτονία, ἀλλὰ καὶ τὸν ὡδήγησε μαζὶ μὲ ὅλο τὸν οἶκο του στὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Δὲν βγῆκε βέβαια ὁ ἀπόστολος ἀπὸ τὴ φυλακὴ τὴ νύχτα ἐκείνη, διότι ἔπρεπε νὰ κατηχήσῃ καὶ νὰ βαπτίσῃ τὴν οἰκογένεια τοῦ δεσμοφύλακος. Ἀλλὰ τὴν ἑπομένη ἡμέρα οἱ ἴδιοι οἱ στρατηγοὶ ἦρθαν καὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ βγῇ ἀπὸ τὴ φυλακὴ, ἐλεύθερος νὰ πάῃ σὲ ἄλλα μέρη.

Ὁ σεισμός, ἀγαπητοί, ποὺ ἔσεισε τὴ φυλακὴ τῶν Φιλίππων, δὲν εἶνε τυχαῖο γεγονός. Ὅσοι νομίζουν, ὅτι τάχα εἶνε κάτι ἄσχετο μὲ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἂς προσέξουν τὸν σημερινὸ ἀπόστολο. Ὁ σεισμὸς εἶνε βέβαια καὶ φυσικὸ φαινόμενο. Ἀλλὰ ὑπεράνω τῶν φυσικῶν φαινομένων εἶνε ἡ χεὶρ τοῦ Κυρίου, ποὺ διοικεῖ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὰς ἀβύσσους τῆς θαλάσσης καὶ τὰ ἐδάφη τῆς γῆς. «Ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ποιῶν αὐτὴν τρέμειν, ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καὶ καπνίζονται» δηλαδή, «Ο Κύριος είναι τόσον ισχυρός, ώστε ρίπτει ένα βλέμμα εις την γην και την κάμνει να τρέμη. Εγγίζει μόνον τα όρη και εκείνα πυρακτώνονται και καπνίζονται.» (Ψαλμ. 103,32). Αὐτὴ εἶνε ἡ πίστις μας. Ἔγινε σεισμὸς στὸ Γολγοθᾶ ὅταν οἱ Ἑβραῖοι σταύρωσαν τὸ Χριστό, σεισμὸς στὸν τάφο του τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως, σεισμὸς στὸ μπουντρούμι τῶν ἀποστόλων ὡς δεῖγμα ὅτι ὁ Θεὸς ἀγανακτεῖ ἐναντίον τῆς ἀδικίας τῶν ἀνθρώπων ποὺ φυλάκισαν τὴν ἀλήθεια.

Ἡ γῆ μας ἐξακολουθεῖ νὰ σείεται κατὰ καιροὺς καὶ κατὰ τόπους. Οἱ ἐπιστήμονες καὶ οἱ δημοσιογράφοι λένε «ὁ ἐγκέλαδος», «φυσικὰ φαινόμενα», «τυχαῖα γεγονότα». Ὄχι, ἀδέρφια· οἱ σεισμοὶ δὲν εἶνε τυχαῖα πράγματα. Σύμφωνα μὲ τὰς Γραφὰς καὶ τὸν σημερινὸ ἀπόστολο, τίποτα δὲν εἶνε τυχαῖο. Τὸ εἶπε ὁ Χριστός· ἕνα πουλάκι, ἕνας σπουργίτης, δὲν πέφτει στὴ γῆ χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, μιὰ τρίχα ἀπὸ τὴν κεφαλή του δὲν χάνει ὁ ἄνθρωπος χωρὶς παραχώρησι Θεοῦ (Ματθ. 10,29· Λουκ. 12,6-7· 21,18)· καὶ ἕνας σεισμός, ποὺ καταστρέφει πολιτεῖες ὁλόκληρες καὶ τὶς μεταβάλλει σὲ νεκροταφεῖα, εἶνε ἀδέσποτο φαινόμενο; Εἶνε ἀδύνατον νὰ εἶνε ἔξω ἀπὸ τὰς βουλὰς τοῦ Θεοῦ.

Σείεται ἡ γῆ μας. Γιατί σείεται; Ἐμᾶς ρωτᾶτε; Ρωτῆστε καλὰ τὴ συνείδησί σας ὅλοι ἐδῶ, ρωτῆστε τὰ δικαστήρια, ἀνοῖξτε τὶς ἐφημερίδες, ῥίξτε μιὰ ματιὰ στὴν οἰκογένειά σας καὶ στὴν κοινωνία μας, καὶ ἐξετάστε· ζοῦμε, αὐτοὶ ποὺ φέρουνε τὸ ῥάσο κ᾿ ἐσεῖς ὁ λαός, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ; Σείεται ἡ γῆ μας, καὶ θὰ σεισθῇ ἀκόμα περισσότερο καὶ θὰ θρηνήσουμε μεγάλες συμφορές, γιὰ τὶς πολλὲς ἁμαρτίες ποὺ διαπράττουμε ὅλοι, ἀπὸ τὰ μικρὰ παιδιὰ μέχρι τοὺς γέροντες, κι ἀπὸ τὶς καλύβες μέχρι τὰ μέγαρα, κι ἀπὸ τὰ μοναστήρια μέχρι τὰ πατριαρχεῖα. Ὅλοι εὑρισκόμεθα μέσα σ᾿ ἕνα φοβερὸ κλοιὸ ἁμαρτιῶν καὶ ἀσεβειῶν καὶ ἐγκλημάτων, ἀπὸ τὰ ὁποῖα κορυφαῖο εἶνε ἡ βλασφημία, καὶ πρωτιὰ ἔχουν οἱ νέο-Ἕλληνες μὲ τοὺς ἀσεβεῖς ἄρχοντες τους. Ὦ Θεέ μου, πῶς μᾶς ἀνέχεσαι;

Δυστυχῶς, ἀδελφοί, μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1821 ὅλες οἱ προσπάθειες τῶν δῆθεν Εὐρωπαίων συμμάχων καὶ φίλων μας ἀπέβλεπαν στὸ νὰ μᾶς ἐκδυτικίσουν, νὰ μᾶς ἐξευρωπαΐσουν, πιὸ ἁπλᾶ, νὰ μᾶς κάνουν σὰν τὰ μοῦτρα τους, νὰ μᾶς ἀποκόψουν ἀπὸ τὴν πνευματικὴ καὶ ἀσκητικὴ ζωὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας καὶ νὰ μᾶς ἐντάξουν βιαία χρόνια τώρα στὴν διεφθαρμένη, ἄθεη, μασόνο Δυτικὴ Εὐρώπη μὲ τὴν σύμπραξι ὅλων τῶν κομμάτων τῶν γραικύλων ὑποτακτικῶν της ποὺ ψηφίζουν ὅλους τοὺς ἀντιχριστιανικοὺς νόμους καὶ ὅλα τὰ μνημόνια τῆς συμφορᾶς κατὰ τοῦ Λαοῦ καὶ τῆς Πατρίδος. Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν διακοσίων περίπου ἐτῶν ἀπὸ τότε ὑπῆρξαν πνευματικὲς ἀντιστάσεις καὶ ὑπάρχουν τώρα κάθε μέρα καὶ λιγότερες, θὰ λέγαμε σπάνιες. Οἱ λίγοι ἐναπομείναντες πνευματικοὶ ἄνθρωποι τῆς διωκομένης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καὶ τῆς διαλυμένης, ἀνόητης, διεφθαρμένης καὶ ἀνίκανης ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἂν καὶ φιμωμένοι, ὁμολογοῦν ὅτι ἔχει ἐπιτευχθῆ ὁ πλήρης εὐρωπαϊσμός ἢ ἀμερικανισμός, τὸ ἴδιο πρᾶγμα εἶνε, ἡ πλήρη ὑποδούλωσις στὶς σκοτεινὲς δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ ἡ ἐξ’ ὁλοκλήρου ἀποχριστιανοποίησις τῆς Ἑλλάδος. Φαίνεται καθαρὰ ὅτι ἡ ἐποχὴ τῶν μεγάλων Μαρτύρων, τῶν μεγάλων καὶ οἰκουμενικῶν Πατέρων καὶ Διδασκάλων τῶν 7 οἰκουμενικῶν συνόδων, τῶν Ὁμολογητῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἔχει περάσει ἀνεπιστρεπτί.

Ὁ Παῦλος μέσα στὴ φυλακὴ δοξολογοῦσε τὸ Θεό (Πράξ. 16,25)· ἐμεῖς ποὺ ζοῦμε ἀκόμα ἐλεύθεροι κι ἀπολαμβάνουμε ὅλα τὰ ἀγαθά του; Ἂς γίνουν λοιπὸν ὅλα τὰ στόματα κι ὅλες οἱ καρδιὲς μιὰ κιθάρα, γιὰ νὰ ὑμνοῦμε μὲ πίστι ὀρθόδοξη· Πατέρα, Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν. Χριστὸς Ἀνέστη!