ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΑΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΦΕΒΡΩΝΙΑΣ

 
 
Την 25η του μηνός Ιουνίου, η Αγία μας Εκκλησία τιμά την μνήμη της Αγ. Οσιομάρτυρος Φεβρωνίας. Η Αγία Φεβρωνία έζησε κατά τον 3ο μ.Χ. αι. σε ένα μοναστήρι, στην Αντιόχεια της Μυγδονίας στη Μεσοποταμία. Από την νηπιακή ηλικία των 2 ετών, ανετράφη εις την Μονήν, από την Καθηγουμένη Αγ. Βρυαίνη, η οποία ήταν θεία της. Σε νεαρά ηλικία αξιώθηκε να λάβει το αγγελικό Σχήμα. Ασκουμένη στα μοναχικά παλαίσματα, υπό την καθοδήγηση της Γερόντισσας Αγ. Βρυαίνης, αξιώθηκε να φθάσει σε υψηλά μέτρα αρετής. Ήταν δε και κατά την φυσική όψη ωραιοτάτη, ώστε η χάρις του Θεού που πλημμύριζε την υπέρκαλλο ψυχή της να αντανακλά στο χαρακτήρα του προσώπου της, δείχνοντας αυτήν ως άγγελο.
Προσευχομένη, νηστεύουσα και μελετώσα νυχθημερόν τις Άγιες Γραφές, απέκτησε το χάρισμα της θείας σοφίας και διδασκαλίας του λόγου του Θεού. Έτσι καθοδηγούσε προς τον Χριστόν τις ψυχές των γυναικών που επισκέπτονταν την Μονή, μεταξύ των οποίων και την συγκλητική Ιερεία, την μετέπειτα Αγ. Ιερεία, την οποία τιμά η Εκκλησία μας στις 3 Ιουνίου.
Κατά τους απηνείς διωγμούς, που εξαπέλυσε κατά των Χριστιανών, ο αυτοκράτωρ της Ρώμης Διοκλητιανός, η Αγία Φεβρωνία, διανύουσα το 20ο έτος της ηλικίας της και καταφλεγομένη από τον πόθο του μαρτυρίου, αρνήθηκε να φύγει και να κρυφθεί κάπου μαζί με τις συμμονάστριές της. Καθώς δε ήταν ασθενής κατά τις ημέρες εκείνες, παρέμεινε στο Μοναστήρι μαζί με την Ηγουμένη Βρυαίνη και την συγκλητική Ιερεία. Οι ειδωλολάτρες στρατιώτες εισέβαλαν στη Μονή, την συνέλαβαν και την οδήγησαν στο κριτήριο, ενώπιον του δικαστού Σελήνου. Η δε Ιερεία, συνεισήλθε με ανδρική ενδυμασία και έμεινε πλησίον της ενθαρρύνουσα την Μάρτυρα καθ' όλη τη διάρκεια της αθλήσεώς της. Εις μάτην προσπάθησαν οι τύραννοι να την δελεάσουν με κολακείες και υποσχέσεις. Η γενναία ομολογία της πίστεώς της εις τον ουράνιο Νυμφίο Χριστό, προκάλεσε την μήνιν των ειδολολατρών, οι οποίοι την υπέβαλαν σε φριχτά βασανιστήρια. Υπέμεινε ανδρείως η Νύμφη του Χριστού Φεβρωνία,
την γύμνωση του παρθενικού της σώματος, τους ραβδισμούς, τη μαστίγωση, το πυρ, τον ξεριζωμό των οδόντων και την κατακοπή των μελών της, των μαστών, χειρών και ποδών και τέλος την αποτομή της αγίας της κεφαλής οπότε έλαβε και τον στέφανο της δόξης παρά Χριστού του Θεού.